Een kerk die verrast en ontroert

Totaal onverwacht, de impact van de kunst van Aad de Haas in het middeleeuwse Cunibertuskerkje in Wahlwiller. Ik dacht van tevoren: altijd interessant om te zien, maar mijn stijl is het niet. Compleet mis dus.

Het gaat niet alleen om de schilderijen van de kruisweg, het is het hele interieur. Sprookjesachtige kleuren en figuren. De details; waar je ook kijkt, zie je iets bijzonders. Het opvallende verschil in sfeer tussen het groengele schip met het roze bloemenplafond en de donkere, paarsblauwe ruimte rond het altaar. Het donkere benadrukt het heilige, het mysterie. Dat wat niet helder is voor ons verstand, wordt ook niet helder weergegeven.

Uitleg maakte voor mij ál het verschil. Niets is zomaar. De gids vertelde prachtig welke betekenissen schuil gaan achter wat je ziet. Groengele vlekken zijn een mix van het groen van Palmzondag (als de Joden Jezus juichend binnenhalen, ‘Hosanna’ roepen en met palmtakken zwaaien), en het geel van het licht van de opstanding van Paasmorgen. Takjes aan een boomstronk zijn de twijgen die groeien uit de boom van Jesse, als beeld van de komst van de Messias, de belofte die geldt. Een ingeklapte parasol staat voor de onmacht van Jezus in zijn kruisweg, want er is geen dienaar die de parasol als teken van macht voor Hem draagt. Het lichaam van Jezus valt zó samen met zijn lijden dat je het kruis niet meer ziet, alleen nog zijn lichaam dat als een worm de vorm van de aarde aanneemt. Zelfs het trouwe hondje is dan weg, er zijn alleen nog aasgieren en kale, treurende bomen. En na zijn sterven heeft Jezus’ lichaam de vorm van een graankorrel – een maiskolf bijna – die in de aarde wordt gelegd.

De mensen in de kruiswegstaties zijn vreemd. Ze lijken op muizen of lammetjes, net wat je wilt zien. Onmenselijk in elk geval, want waar het handelen en het lijden onmenselijk is, is de afbeelding het ook.
Op de detailfoto hierboven zie je Veronica die met een doek het zweet en het bloed van Jezus’ gezicht afwist. Vanwege die daad van liefde is zij de enige in de hele kruisweg met een menselijk gezicht.

Er is te veel om op te noemen. En het valt sowieso niet te beschrijven, je moet er naartoe. Met een rondleiding. En tijd om stil te zijn.

 

 

2018-10-31T20:05:19+01:008 oktober 2018|

Geef een reactie