ik aanvaard alles, ook het niets

Soms kom je al schrijvend ineens bij een mooie zin. Dit is er zo eentje: ik aanvaard alles, ook het niets.

Hoe kwam ik daarbij? Via een berichtje op twitter dat me aan het denken zette over vertrouwen en vrijer liefhebben van God.

Fr. Goyo is een Spaanse priester in Los Angeles (what’s in a name ;-)) en hij stuurt via zijn account @FrGoyo een mix van persoonlijke, humoristische en doordachte tweets de wereld in. Zo stond het volgende gebed in mijn tijdlijn:

Thank you God,
for the crisis that made my faith stronger,
for the sufferings that made me fall on my knees,
for the moments I couldn’t control and made me grow in trust,
for the times I didn’t feel anything in prayer, but helped me to love You more freely.

Dank u, God,
voor de crisis die mijn geloof sterker maakte,
voor de pijn die me op m’n knieën deed vallen,
voor de momenten waarop ik geen controle had en die me deden groeien in vertrouwen,
voor de keren waarin ik niets voelde bij het bidden, maar die me hielpen U vrijer lief te hebben.


Mij raken de twee laatste “voors”:
de link tussen geen controle hebben en vertrouwen, en tussen niets voelen en vrijer liefhebben.

Geen controle hebben is moeilijk voor me, terwijl ik heus wel weet dat controle sowieso een illusie is. Maar ik doe toch wat ik kan om dingen te plannen, voor te bereiden, uit te werken, te bespreken met anderen. Dat komt voort uit het geloven in verantwoordelijkheid en kijken waar m’n invloed zit, daar niet voor weglopen, maar proberen een positieve bijdrage te leveren.

Geen controle hebben associeer ik met ziek zijn, lichamelijk onvermogen; zo vond ik onder narcose gaan een heel eigenaardige ervaring. Daar werd de overgave zó voelbaar. Ik moest letterlijk mezelf uit handen geven – en het klopt wat Fr. Goyo zegt: dat deed me groeien in vertrouwen. Ik móest wel vertrouwen, mezelf toevertrouwen aan de ander, en ten diepste aan de Ander die mij mijn leven geeft.

En dan: niets voelen bij het bidden en daardoor leren vrijer lief te hebben. Dat is een nieuwe invalshoek, leuk vind ik dat. Niets voelen bij het bidden gebeurt me vaak en ik heb het altijd gezien als een benedictijnse oefening in commitment, ‘erbij blijven’. Niks mis mee. Maar Fr. Goyo zegt: het laat je vrijer liefhebben. Dit is iets om op door te broeden, ik denk dat hij gelijk heeft. Het is onvoorwaardelijker. Ik hoef niets terug te krijgen, ik leer mijn tijd en aandacht te geven uit liefde, niet om een bepaald resultaat te bereiken. De ander hoeft niet in mijn hokje te passen. God ook niet.

De begeleider die mij een paar jaar geleden hielp bij de Ignatiaanse Geestelijke Oefeningen zei eens: als je geliefde in coma ligt, zou je er toch ook bij gaan zitten? Gewoon om bij hem te zijn? Omdat je dat zelf wilt? We hebben gegiecheld om de oneerbiedigheid van het beeld van God in coma, maar haar uitspraak hielp me wel op de plek te komen waar Fr. Goyo het over heeft. De belangeloosheid, de liefde voor de ander, in dit geval de liefde voor God.

Ik ben er nog lang niet, maar ik begin iets te voelen van die grotere vrijheid die komt als ik niets verwacht en niets krijg. Gek genoeg lijkt het een beetje op het narcose-gevoel: geen controle, alleen maar toevertrouwen. De ander doet maar wat hij wil, ik aanvaard alles, ook het niets. Omdat ik daarmee mezelf geef, belangeloos. Overgave is een vorm van vrijheid. Denk ik nu.

 

Oefening

Variant 1: Probeer het gebed van Fr. Goyo eens van harte te bidden. Merk op wat de passages zijn waar je wel en niet voluit achter kunt staan. Merk op aan welke momenten of situaties je daarbij denkt, en of dit jou tot een bepaald verlangen brengt. Leg dit ook in je gebed aan God voor.
Schrijf er daarna, als je wilt, iets over op.

Variant 2: Je kunt dit ook helemaal schrijvend doen. Schrijf het gebed over en vervolg meteen met een sprintje van bijvoorbeeld 15 minuten waarin je op papier mijmert over wat er bij variant 1 als aanzet genoemd staat.

 

 

 

2018-12-30T17:27:27+01:0030 november 2018|