3 tips voor micropauzes

Van alles te doen, de laatste tijd. Werken, administratie, een extra trainingsopdracht en dan ook nog huisperikelen. Opruimen voor bezichtigingen, zelf her en der kijken. Waar is dan de tijd om op adem te komen?

Hier drie tips voor kleine pauzes, mini-momenten van reflectie of gebed:

1. Statio

In sommige kloosters gaan de broeders en zusters in een dubbele rij staan voordat ze de kapel ingaan. Letterlijk even stilstaan. Omschakelen, je aandacht richten.

Wij kunnen zoiets ook doen door niet van het ene in het andere te rollen, maar bijvoorbeeld even tijd te nemen – al is het maar een minuut of zelfs 10 seconden – tussen afspraken in. En dan in- en uitademen, misschien bedenken met welke intentie je het gesprek in wilt gaan. Loslaten wat je deed, je voorbereiden op wat komt. Of bijvoorbeeld drie seconden kijken in je scherm wie jou opbelt voordat je opneemt: je aandacht alvast richten.

2. Buigen

Sinds ik kennismaakte met systemisch werk, ben ik buigen gaan waarderen. De beweging kan veel betekenissen hebben. Buigen voor wat en Wie groter is dan jij. Buigen als erkenning van hoe iets of iemand is, zonder dat je het daarmee eens hoeft te zijn. Of buigen als hulpvraag; ik zeg vaak in gedachten: “God, kom mij te hulp, Heer, haast u mij te helpen”.

Een buiging kost geen tijd, maar is wel een adempauze. Een vorm van resetten.

3. Bidden

Ik las op twitter dat mensen bidden als ze een sirene horen. Een kort gebed voor de hulpverleners, voor degene die in nood is en voor diens naasten die misschien nog van niks weten. Mooi idee vond ik het. Sindsdien probeer ik het zelf ook te doen, midden in m’n bezigheden van dat moment. Een vergadering, de was, een film – het kan gewoon. En het brengt mij zelf ook wat: ik word uit het dagelijkse weggehaald en relativeer wat ik doe en ervaar. Maak contact met God en mijn onbekende naaste. Het maakt me zachter.

 

Heb jij ook dergelijke momenten en manieren van op adem komen?
2019-06-08T11:50:20+02:008 juni 2019|

2 reacties

  1. JvdB 25 februari 2021 om 10:28 - Antwoorden

    Het raakt me, om te lezen dat ik niet de enige ben die bid als ik een sirene hoor. Precies zoals je zegt: voor degene in nood, de hulpverleners, de familie die nog van niets weet. Ik doe dat altijd. Het is een uitroep. Heer, help hen. Heer zegen de handen en het harde werk van de hulpverleners. Heer, wees bij hen die bij de zieke of gewonde horen. Ik bid ook altijd als ik langs een ziekenhuis rijd. Ik vraag om genezing en verzachting en het draagbaar maken van lijden Ik bid er ook voor dat er iemand mag zijn die de stervenden vertelt van het volbrachte werk van Jezus. En ik bid om het zegenen van het werk van de medici. Het is het minste dat ik kan doen. Hun nood onder de aandacht brengen van de Here God. Ook al weet Hij het vóórdat ik het wist; we mogen voor hen die in nood zijn pleiten bij God de Vader. Wat fijn dat je dit deelt.

    • Sarine Zijderveld 25 februari 2021 om 13:02 - Antwoorden

      Dank je wel, JvdB, mooi om te lezen! Zo is het precies. En bidden als je langs een ziekenhuis rijdt is inderdaad ook een goed idee, zo’n vorm van aandacht en liefdevol opdragen van de onbekende anderen. Dank ook aan jou voor het delen.

Geef een reactie